نمیدونم چندمین شب یلداییه هستش که بدون کنار خانواده بودن سپری میشه و حتی شاید اولیش باشه. به خودم میگم مهم نیست...شب یلدا بودنش مهم نیست مهم خنده ها و لحظات شاد رها از قید و بند مناسبات هستند که هرلحظه می تونن رخ بدن مهم دقایق بی نظیری بود که دیشب با خواهرم در حال قهقه زدن به ویدیوهایی که صدها بار تا حالا دیده بودیم، گذراندیم الان خسته ام....در خوابگاهم و ساعت از نیمه ی شب هم گذشته و با توجه به نخوابیدن شب گذشته 48 ساعتی میشه که بیدارم الان در خوابگاهم و دوست افغانیم (که پتانسیل پرروشدن رو داره) نشسته و داره برحسب شانس یکی از اپیزودهای فرار از زندانو میبینه

به حساب حسادت یا هرچیزی بخواد گذاشته بشه حالم بد شد...بد بد بد اخیرا به ذره ای نشاط بیشتر درونی رسیده بودم و احساس بهتری داشتم با اینکه کماکان روزها سریعتر از قبلی می رفتن، بازده عجیبی پیدا نکرده بودم و حتی عزیز هم دورتر و دورتر شده بود.... و حالم...در یک فریم به هم ریخت... کسی که در گذشته سایه ی نفرت انگیز حضورش لعن امروزو به همراه داره و حتی نمیخوای ذره ای از واقعیتش زمان حال ات رو اشغال کنه هر از گاهی سر و کله ش از پنجره ها و منافذی که حتی فکرشو نمیکنی پیدا میشه بهت خبر میرسونن معدلش از تو بالاتر شد بهت خبر میرسونن رفت پیش دانشگاهی ای که مدیرش درب "نه" رو کوب

این بار نه با "خسته ام" "خسته ام" شروع می کنم...نه با آه و افسوس و ناله... شاید فقط و فقط چون ابتذال کلیشه ای شون حالمو بهم میزنه و باعث بشه اولین نفری که میگه : بسه، خودم باشم... گرچه فرقی هم نمیکنه...بعد ب بسم الله، خودش درونی جاری میشه! ننوشتنش فقط و فقط چشم پوشیه! بی خیال....ننوشتن و بعد این همه قصه بافتن بابت دلیلش؟!!!!!!! نشستم پای پروپوزال برگشت خورده شده، یه جمله اصلاح می کنم بیست دقیقه الافی و بعدش به این فکر می کنم که این چه جورشه؟ این دیگه چه پروپوزالیه؟ این دیگه چه کاریه؟ به این فکر می کنم این پروپوزال چه طوری میتونست جذاب تر باشه؟ پاسخ سریعتر از تمام شدن

مثل لیستی است از افرادی که باید یک به یک با آنها روبرو شوم و از پا در آورمشان، بعد بنشینم تک تک را خط بزنم تا برسم به اصل کار...بیل را نمی کشیم! اینجا فقط به بیل میرسیم! مراحل متعددی پیش روست و یکی از آنها هم رفت. این سرعت عجیب روزها مجال این را دیگر جایی برای اینکه به این بیندیشم چقدر دیر مرحله ی اول را پشت سر گذاشتمت باقی نگذاشت. دیر یا زود گذشت و در حال حاضر منتظر نتایجم. دو روز نسبتا طاقت فرسایی بود! از آن دسته آدمها شده ام که مغزشان کوره ی آتش پزی! شده و اما فیزیکشان نشان چندانی از غلغله ی درونی ندارد! شب قبل امتحان کتبی اضطراب چون فرستاده ای نفرین شده بد

یک غریبه اینجاست....بوده و هست سالیان سال..... یک غریبه در انتهای غارها و دالان های تو در تویی که از او افسانه ای ناشنیده ساخته اند غریبه را هرگز ندیده ام......در حقیقت مدتهای مدیدی از حضورش حتی اطلاعی نداشتم افسانه ی غریبه را روزی که پرسه زنان و با گام های خسته به دنبال پاسخ می گشتم، دریافتم اینجا، در این حوالی وجود.... آوازهای نفرینی اش از اعماق حفره ی مدفون شده اش زیر خروار ها فاصله و فراموشی به گوش می رسید آوازهایی با قدرت خاکستری کردن ماه ها و بیمار کردن خورشید... غریبه ای فراموش شده اما زنده......غریبه ای شاید در پی انتقام......... این غریبه می خواند از سالهای د

برای اعلام نتیجه هم اومده باشم باز دیره....این روزا خیلی دیر به نظر می رسم، حتی برای تاریخای در راه! مرحله ی اول نتیجه ی خیلی خوبی در بر داشت. چیزی که حتی فکرش رو هم نمیکردم. با اون آتشفشان درونی شب قبل امتحان و یکی دوتا خبط غیرقابل بخشش سر جلسه، نتیجه واقعا غافلگیر کننده از آب در اومد! بله مرحله ی اول رد شد و موفقیت آمیز بود حقیقتا موفقیت آمیز و حقیقتا آسان ترین مرحله.......... مراحل بعدی ای که باید طی این روزهای در حال فرار و کم بازده طی شوند........... امیدوارم موفقیت و غافلگیری تا انتها همراهیم کنند!